Als zij er niet waren geweest dan was ik er niet meer
Vrijdag 18 februari begint als een normale werkdag. Jos Klinkenberg rijdt naar het werk bij Rd4 en belt daarna nog even met zijn vrouw. Tijdens een praatje met collega’s, raakt hij onwel. Hij krijgt een hartstilstand. Nu, bijna 10 maanden later spreken we Jos. “Op het moment gaat het goed. Even afkloppen,” zegt Jos terwijl hij op de tafel klopt.
Van normale werkdag tot reanimatie
Wat zich heeft afgespeeld op die dag bij het Rd4 Textiel sorteercentrum weet Jos alleen van horen zeggen. “Ik heb nog koffie gepakt voor de jongens buiten en wat werkzaamheden gedaan. Uiteindelijk stond ik even te praten en toen ben ik in elkaar gezakt. Voor de rest kan ik me niks herinneren,” begint Jos. “Ze hebben me acht minuten moeten reanimeren.”
Jos wordt wakker op de afdeling hartbewaking in Heerlen. Anderhalve week ligt hij in het ziekenhuis. “Ze konden niet achterhalen waar het vandaan kwam. Ze vermoeden dat ergens een bloedpropje heeft gezeten.”
Een heftig jaar
In maart is het weer mis. Jos voelt zich slecht. “Ik ben voor de wc in elkaar gezakt. M’n vrouw heeft toen het ziekenhuis gebeld.” In het ziekenhuis blijkt dat er te veel vocht rond zijn hart zit. Het vocht wordt weggehaald en Jos blijft weer een paar weken in het ziekenhuis.
Niet alleen Jos maar ook zijn vrouw krijgt klap na klap te verduren. “Dat was best heftig voor mijn vrouw. En toen ik herstellende was kreeg mijn vrouw weer een klap. Toen overleed mijn schoonmoeder aan kanker.”
Van herstellen tot werken
Inmiddels gaat het goed met Jos. Hij gaat nog regelmatig op controle. De afgelopen maanden heeft hij hard gewerkt om zijn conditie op te bouwen. In het ziekenhuis is hij met cardio-oefeningen aan de slag gegaan en hij heeft veel gewandeld met de hond. Ook heeft hij een aangepast dieet. Hij eet zoutarm en drinkt minder vocht. Jos moet alles bijhouden wat hij eet en drinkt maar dat vindt hij geen probleem. Hij weet waar hij het voor doet.
Na zeven maanden thuis herstellen, begint Jos in oktober weer met werken. Hij doet licht administratief- en magazijnwerk. Jos: “Nu ben ik het langzaam aan het opbouwen. Ik werk vier dagen per week, vier uur per dag. In principe mag alles weer van de cardioloog, maar ik moet zelf aangeven wat wel en niet gaat.”
Dankbaar
Door wat Jos heeft meegemaakt, is zijn kijk op de wereld veranderd. Waar hij op dit moment vooral naar uitkijkt is leuke dingen doen met zijn vrouw en de hond. En weer hele dagen werken. “Ik kijk nu van dag tot dag. Vroeger was ik vooruit aan het plannen. Nu denk ik wat vandaag niet lukt, komt morgen wel.”
Jos is meer dan dankbaar voor het snelle handelen van Martin Schaefer (afdelingshoofd Textiel sorteercentrum) en Jeroen Hubens (bedrijfsleider Textiel sorteercentrum). Toen ze werden opgeroepen om eerste hulp te verlenen, zijn ze direct begonnen met reanimeren. “Als zij er niet waren geweest dan was ik er niet meer.”
