226c6619e67269cb796bb97fbfcaf1387a4ef04c.jpg

Van een oude schoffel naar een gouden schoffel

Ik sprak de heren in een schaftkeet in Brunssum, op het schoolplein van een voormalig schoolgebouw. De verwarming stond aan, thee en koffie stond klaar en zelfs voor een lekker stukje gebak werd gezorgd. Ik kan me zo voorstellen dat het leuk pauzeren is, in deze gezellige schaftkeet. We praten samen over de gouden schoffel en hoe Ed en Tom hun pensioen ervaren.

Ed heeft vanaf 1990 in het groen gewerkt, waarvan tien jaar als voorman. Hij stuurde een grote ploeg mensen aan met zes grote machines. Hij omschrijft dit ook als “de mooiste periode” en vervolgt: “Ik ben ooit begonnen in een fabriek bij ABB. Daar kwam een keer in de zomer de vraag of ik tijdelijk buiten wilde uithelpen in het groen. Dat zag ik meteen zitten. Even weg van het felle tl-licht en lekker naar buiten. Zo is het balletje gaan rollen en ben ik nooit meer weggegaan. Ik ging altijd met plezier naar het werk.”

Toch kwam daar door een combinatie van werk- en privé omstandigheden een burn-out aanzetten. Helaas kon Ed hierdoor geen voorman meer zijn en ging hij halve dagen werken. Zijn arbeidscontract veranderde waardoor hij nu met zijn pensioen maandelijks een grote som geld misloopt. Hij wilt dan ook iedereen adviseren: “Verandert er iets in jouw contract? Laat je dan goed adviseren over de gevolgen voor je pensioen!” Omdat Ed het van zijn AOW alleen niet redt, speelt hij in de band “The Dynamics” als drummer. Hij vertelt: “Het is een geweldige hobby, maar het is loodzwaar. Je komt weer om vijf uur s ’nachts thuis”. En lachend voegt hij eraan toe: “Het is nog zwaarder dan schoffelen”.

Ed blijft ook tijdens zijn pensioen nog lichamelijk actief: “Ik zwem vier dagen in de week, ga iedere middag wandelen en uiteraard iedere dag twee uur repeteren voor de band”. Van achter de geraniums zitten is dan ook absoluut geen sprake. “Nee”, zegt Ed: “Daar heb ik echt geen geduld voor”.

Zo druk en levendig als Ed zijn vrije tijd besteed, was dat voor Tom wel even anders. Hij heeft vijf jaar lang gewerkt in een leuk en hecht team, waar opeens een einde aan kwam. Hij vertelt: “Van de een op andere dag kom je thuis te zitten en als je daar niet op voorbereid bent, val je echt in een zwart gat. In het begin mistte ik mijn collega’s en moest ik echt iets zoeken om te doen”. Gelukkig gaat het inmiddels beter met Tom: “Ik ben naar een buurtvereniging gegaan en probeer te zorgen voor de mensen in de buurt.”

John Penders, voorman en initiatiefnemer van de gouden schoffel wilde iets leuks doen voor iedereen die met pensioen gaat: “Iedereen hier heeft jarenlang zijn eigen schoffel in gebruik, daar wilde ik iets mee. Zo kwam het idee om de schoffel in een gouden jasje te vervullen als aandenken. Een oude schoffel, een oude man, vinden we nog altijd belangrijk. Eens bij het team, altijd bij het team. Daarnaast wil John ook nog complimenten geven aan zijn oud-collega’s: “Het is soms een uitdaging om te werken met een beperking, wanneer je dat zelf niet hebt. Als ik kijk naar de heren, dan hebben ze dat echt goed gedaan. Ik kon altijd op ze vertrouwen”. Zo klonk de speech van John op het afscheid ook: “Het voelt zo bevoorrecht om jou als collega gekend te hebben, we zullen je echt gaan missen. Ga je dromen achterna”.

De heren poseren met de gouden schoffel: “Een mooi gebaar, hij staat thuis op het dressoir!”